HISTORIA HOKEJA NA LODZIE

        Prekursorami współczesnego hokeja na lodzie byli marynarze statków przypływających z Europy do Ameryki Północnej, czekający zimą na rozmarznięcie wielkich jezior kanadyjskich, aby móc udać się w drogę powrotną do Starego Świata.

Początki hokeja na lodzie się gają drugiej połowy XIX w., kiedy w takich miastach jak Kingston, Montreal, Quebek i Halifax uprawiano hokej w jego pierwotnej formie. W 1874 roku w Montrealu, w hali o nazwie Victoria Scating Ring, rozegrano pierwszy mecz hokejowy, a w 1890 roku w Ontario założono związek hokeja na drużyn hokejowych.

Pierwsze przepisy gry w hokeja na lodzie opracowali studenci Uniwersytetu McGill w Montrealu, rozgrywając zgodnie z nimi 3 marca 1874 roku pierwszy mecz, oficjalne przepisy wydano w 1905 roku.

Zawodową ligę hokejową NHL (National Hockey League) powołano w 1907 roku, a amatorska liga kanadyjska rozpoczęła działalność rok później.

Pierwszy klub hokejowy – Prince Hockey Club London założono w 1897 roku. W roku 1908 takie państwa jak Anglia, Francja, Belgia i Szwajcaria założyły międzynarodową federację hokeja na lodzie LIHG (Ligue Internationale d’Hockej sur Glace) – IIHF (International Ice Hockey Federation), która w 1910 roku rozegrała pierwsze mistrzostwa Europy. Po raz pierwszy mistrzostwa świata w hokeju na lodzie przeprowadzono w 1924 roku w ramach I Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Chamonix.

Bardzo intensywny rozwój hokeja na lodzie nastąpiła po II wojnie światowej w Europie. Drużyny europejskie odniosły pierwsze zwycięstwa nad amatorskimi zespołami kanadyjskimi – Czechosłowacja i Szwecja, a później Rosja (dawny ZSRR) były wiodącymi ośrodkami w tej dyscyplinie sportu na świecie. W latach 1968-1976 reprezentacja Kanady nie brała udziału w mistrzostwach świata. Pierwsi hokeiści NHL wystąpili podczas mistrzostw świata w 1977 roku.